Okulary dla Dobromiła cz.IV

   Koń Konrad był naprawdę szybki. Starszak i pan Leon nie mogli za nim nadążyć. Wreszcie wszyscy stanęli na plaży. Morze rozciągało się turkusem, aż po horyzont, na którym majaczyła wyspa. Była dobrze widoczna, dzięki latarni morskiej. Starszak rozglądał się wokół, a pan Leon i Konrad szukali łódki. 

- Piach i woda – mruknął lew. Nieostrożnie stanął tak blisko brzegu, że fala zalała mu łapy. Prychnął i uciekł w głąb plaży.

- I co teraz robimy? – zapytał z zapałem koń, ale widząc spuszczoną głowę Starszaka, zamilkł.

Kiedy patrzyli tak ze smutkiem w spienione fale, nagle zauważyli delfina. Przepłynął właśnie obok nich i zgrabnie zanurkował. Chwilkę potem wypłynął na powierzchnię tuż- tuż obok brzegu.

- Delfinie! – zawołali jednocześnie. Zwierzę przystanęło na moment, wystawiło pyszczek i zniknęło pod wodą.

- Delfinie! Delfinie! – krzyczeli. Delfin udawał, że ich nie widzi. Wreszcie Starszak krzyknął:

- Tutaj, jesteśmy tutaj, nie widzisz nas?

- Tutaj, to znaczy gdzie? – odpowiedział pytaniem na pytanie delfin i zatrzymał się obok pana Leona, który wysuszywszy łapy, przyglądał się malutkiej muszelce.

- Nikogo nie widzę. Żarty się was trzymają, kimkolwiek jesteście. – zawołał delfin i zaczął oddalać się od brzegu.

- Zatrzymaj się, proszę! – Starszak rozpaczliwie wymachiwał czerwonym plecakiem. Zwierzę zawróciło i podpłynęło do chłopca.

- Czekaj, jesteś cały czerwony. Jesteś krabem?

- Nie, jestem chłopcem. A to moi przyjaciele, pan Leon i Konrad .

- Miło mi, Dobromił. Nie dostrzegam nikogo oprócz ciebie, mój chłopcze o czerwonej twarzy. Coś takiego, nigdy nie widziałem chłopca z czerwoną buzią. A widziałem już wiele.

Lew i koń spojrzeli na siebie, a pan Leon przewrócił oczami na znak, że Dobromił plecie androny i trzy po trzy. Jednak Starszak…  i tutaj muszę przerwać, moi kochani, bo moje fasolki wołają, że ptaki to potomkowie dinozaurów i one się boją, że owi potomkowie wydziobią im nasionka. I kto tu plecie trzy po trzy? Mam urwanie głowy z nimi. Wracam do historii.

Jednak Starszak przypomniał sobie o czymś i sięgnął do plecaka. Mam! Zawołał z radością. W prawej ręce trzymał okulary. Uchwyty połączone były długim sznurkiem, w sam raz, aby objąć głowę delfina.

- Proszę, to dla ciebie. Wreszcie wyraźnie zobaczysz świat taki, jaki jest w rzeczywistości. – zwrócił się do Dobromiła.

- Ja widzę świetnie, mój czerwony chłopcze. – odpowiedział spokojnie delfin.

- Nie widzisz!  – powiedział lew

- Widzę doskonale!

- Nie widzisz!  - powiedział koń

- Widzę wyśmienicie! – zezłościł się delfin –Nie naśladuj głosów innych zwierząt, bo mnie, nie zrobisz w konia. W tym momencie koń Konrad omal nie parsknął śmiechem.

- Proszę, załóż je. – poprosił Starszak, pociągając nosem.

- W porządku, daj je, nie chcę, żebyś tutaj beczał. – ustąpił Dobromił, bo miał dobre serce i nie lubił, jak ktoś płacze. Pozwolił sobie założyć okulary. – Ty nie masz czerwonej twarzy! A wy kim jesteście? – krzyknął i w tej samej sekundzie zrozumiał, jak bardzo do tej pory mylił się.

- Dziękuję, że mi pomogłeś. Rzeczywiście mam bardzo słaby wzrok.

- Miałeś – poprawił go pan Leon.

- Racja. Pomogłeś mi, więc ja pomogę tobie. Przyda ci się moje doświadczenie i gibkość.

- Zawieziesz nas na wyspę? Tam czeka na mnie mama. – powiedział Starszak.

- Niestety, nie mogę was wszystkich zabrać, nie jestem tak silny – odpowiedział ze smutkiem Dobromił.

- I co teraz zrobimy? – zapytał Konrad i popatrzył bezradnie na lwa i Starszaka. cdn